بررسي ساحت ذات احديت از منظر عرفان نظري
33 بازدید
محل نشر: دوفصلنامه علمی- پژوهشی مطالعات عرفانی/ شماره17
نقش: نویسنده
سال نشر: 1392
وضعیت چاپ : چاپ شده
نحوه تهیه : فردی
زبان : فارسی
مرتبه ذات احديت، نخستين تعين و تجلي ذات غيب الغيوب است كه در آن، اسماء و اعيان، اتحاد مفهومي و مصداقي با يكديگر و با ذات دارند. تلقي از ذات احديت در لسان عرفا، معمولاً بدين شكل است كه آن را مرتبه ظهور حضرت هويت و غيب الغيوب و باطن مقام واحديت مي دانند و اين هر سه، مراتب ذات حق تعالي را در مقابل مراتب خارج كه عبارت از جبروت، ملكوت و ملك است، شكل مي دهند؛ البته اساساً چنين تغايري ميان مراتب مذكور بنا به اعتبار است، زيرا اين اصل در عرفان پذيرفته شده است كه وجود يك حقيقت بيشتر ندارد. ذات احديت، حقيقت به شرط لا از كثرات و ممكنات است و جايگاه اعتبار اسماي ذاتي الهي مي باشد. بنابراين، مرتبه احديت كه خاستگاه تنزيه و عين الجمع است، هرچند اسماء و صفات را مكتوم مي دارد، با اين حال در قوس نزول، سرآغاز تجليات و تعينات اسمائي مي شود. در اين ميان، نحوه گشايش تجليات ذاتي احدي به واسطه فرآيند «فتح مطلق» ترسيم مي شود. از اين مرتبه در لسان قرآن به «مقام او ادني» تعبير شده است و گه‌گاه بر آن «بطن سابع» نيز اطلاق مي شود.